แอดแจม 2016 พาร์ทที่ 2-2

posted on 10 Jan 2017 21:06 by 2mirai in IDOLexp

 

พาร์ทที่ 1

พาร์ทที่ 2-1

 

  22 กันยายน 2016
ภารกิจ - งานวันเกิดโคมะรินตอนเช้า
และไปหาเอบิจังตอนเย็น ( พร้อมถ่ายรูปเชกิจูลิเดี่ยว ๆ ให้เพื่อน )

 

เริ่มยามเช้า ในวันที่ 2

พร้อมละอองฝนโปรยปราย แบบที่กางร่มไปก็เท่านั้น

สุดท้าย ตัวเราจะเปียกชุ่มฉ่ำอยู่ดี

 

บรรยากาศโดยรวมในเช้านี้ น่านอนมากกก

ถ้ามาเที่ยวปกติ ผมคงนอนต่อจนตื่นเที่ยงแน่ ๆ

ทว่าต้องฝืนความขี้เกียจนั้นไว้

เพราะวันนี้ผมต้องไปหาเด็กน้อยคนนึง

 

โคมะริน หมายเลข 9 แห่งเพลย์บอล

 

ขอเล่าอดีตก่อนหน้านี้แป๊ปนึง

บังเอิญได้ดูไลฟ์ของเพลย์บอลในงานทิฟที่ Sky Stage

ดูครั้งแรกก็โดนใจเลย เพลงสนุกมากกกก

แล้วโชคชะตา ฟ้าลิขิต ได้ไปถ่ายรูปเชกิกับน้องโคมะรินมาด้วย

ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรมากเลย

เดินผ่านแล้วเห็นบูธน้องว่าง ๆ เลยเข้าไปถ่ายสักหน่อย

ชื่อยังจำไม่ได้ คุ้น ๆ หน้าของน้องที่สุด ก็ชี้รูปไป

แค่นั้นเอง  555555

 

ก่อนจะบินมา ผมก็เข้าเว็บไปดูตารางงานของวงนี้แล้วนะ

รู้สึกเสียดายนิดหน่อย เพราะไม่มีอันไหนที่ผมจะไปได้เลย

แต่เพื่อนมาบอกทีหลังว่ามีงานวันเกิด ซึ่งประกาศแค่ในทวิต

เกือบพลาด !! ไปลงชื่อใน LINE ด่วน ๆ เลย

งานวันเกิดโคมะรินประตูเริ่มเปิด 10.40 ที่ RUIDO K2

แต่ 10.30 แล้วผมเพิ่งจะถึงสถานีชิบุย่า ( ชิลด์ไปหน่อย )

ก็คิดว่าไปตามแผนที่คงไม่ยาก

เพราะสถานที่จัดงานมันก็อยู่ใกล้สถานีรถไฟชิบุย่าเลย

ที่ไหนได้ แถวนั้นมีการก่อสร้างปรับปรุงพื้นที่

ทางออกถูกกั้นเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม ทำให้ผมเริ่มงงทาง

ผมจำเป็นต้องเดินมั่วออกไปด้านนอกให้เร็วที่สุดไว้ก่อน

ถ้าเกิดเดินวนอยู่ในสถานีน่าจะเสียเวลากว่า

 

พอตั้งหลักได้แล้ว เอาแผนที่มาดูอีกครั้งนึง

แต่ด้วยความร้อนรน จึงดูแผนที่ผิด

ไปรู้ตัวว่ามาผิดทาง เพราะเดินแล้วรู้สึกว่ามันไกลกว่าในแผนที่

จะกลับไปตั้งต้นที่สถานีอีกรอบ ก็เสี่ยงจะไปไม่ทัน

เวลาใกล้จะ 11 โมงเต็มทน

 

จังหวะนี้ ถามทางดีที่สุดครับ

ถามพนักงานหนุ่มที่กำลังจะเก็บป้ายเข้าร้าน

เนื่องจากละอองฝนกำลังเริ่มเปลี่ยนไปกลายเป็นเม็ดแล้ว

 

พี่แกเอาแผนที่เน่า ๆ ที่ผมปริ้นท์มา ไปส่องสักพักใหญ่

ผมก็เกรงใจเลยยืนกางร่มให้ ( ตัวเองเปียกแทน )

จนเค้าเข้าใจทิศทาง หมุนแผนที่มา แล้วบอกทางให้ผม

ขอบคุณเสร็จ ต่างฝ่ายต่างยิ้มให้กัน ก่อนที่ผมจะก้าวเท้าออกตัวทันที

ตอนแรกคิดว่าเค้าจะไม่ช่วยนะ ดูท่าทางยุ่ง ๆ

แต่ของงี้มันต้องเสี่ยงจริง ๆ เป็นโชคดีของผมอีกครั้ง

 

เดินผ่าสายฝนแบบติดสปีด เพื่อไปสู่จุดหมายให้เร็วที่สุด

ยังไม่ทันเห็นหน้าตาของเจ้า RUIDO K2

แต่ผมก็รู้ว่า คราวนี้ ตัวเองมาถูกทางแล้ว

เพราะผมเห็นคนใส่ชุดเบสบอลยืนกางร่มต่อแถวอยู่ !!!

( ลืมถ่ายรูปมา เสียดาย )

ไม่ผิดแล้วล่ะ โล่งใจขึ้นมาทันทีเลย มาทันอย่างเฉียดฉิว

 

ผมมาถึงแล้วนะ ! RUIDO K2 !

 

วิธีเดินไปอย่างถูกต้อง ( ซึ่งผมเพิ่งเจอตอนเขียนบลอคนี่แหละ ถถถ)

 

พอเข้าไปข้างใน

ก็บอกชื่อที่จองไว้ในไลน์ แล้วจ่ายเงิน

เราจะได้ตั๋วกับกระดาษที่ไว้แลกดริ้งค์มาอย่างละใบ เหมือนไลฟ์อะกิชิบุ

 

ตั๋วของงานนี้ จะมีหน้าตาแบบนี้ครับ

 

 

เดินลงไปอีก จะเจอชั้นที่สตาฟตั้งโต๊ะขายของ

สตาฟมีสองคน ผู้ชายกับผู้หญิง

ผมถามเค้าไปว่า มีเชกิมั้ยครับ สตาฟหญิงก็บอกว่า มีค่ะ ชี้ไปทางตั๋วเชกิ

พอผมหยิบแผ่นไดร์วิ่งแคช จะจ่ายตัง

สตาฟหญิงเหมือนจะบอกว่า อันนี้ไม่ได้ตั๋วเชกินะ

ฟังไม่ทัน ไม่แน่ใจเท่าไร

เลยบอกว่า พอดีมาจากไทย เข้าใจภาษาญี่ปุ่นแค่นิดหน่อยครับ

นางก็พูดภาษาอังกฤษมาเลย

บอกว่า ต้องซื้ออัลบั้มใหม่ ถึงจะได้ตั๋วเชกิ สอง(?)

( หลายภาษาเกิน แล้วก็ใช่ว่าจะเก่งอิ้ง พูดญี่ปุ่นมายังดีกว่าอีก 555 )

 

ระหว่างที่กำลังมึน ๆ ติดสตัน กำลังจะหยิบแผ่นอัลบั้มใหม่

สตาฟผู้ชายหันมาบอกผมว่า รอก่อนนะ ๆ มัทเตะ ๆ

แล้วเค้าก็เชิญคนญี่ปุ่นด้านหลังผม ให้มาซื้อของก่อน

งงนิดหน่อย ที่โดนคนญี่ปุ่นแซงคิวอีกแล้ว 555

แต่ก็ทำตามที่เค้าบอก ไม่ได้ขัดขืนอะไร เรามันต่างด้าว

หรือว่าจะไม่ขายให้เรางั้นเรอะ ? คิดเยอะในใจอีก

 

พอไม่มีคนอื่นอยู่แถวนั้นแล้ว

สตาฟผู้ชายก็ทั้งบอกทั้งชี้ ดูจากภาษากาย ท่าทางเค้าจะสื่อว่า

"น้องซื้อไดร์วิ่งแคช 1 แผ่น เดี๋ยวพี่จะให้ตั๋วเชกินะ"

 

หาาาา !?!

ผมทวนคำถาม ไดร์วิ่งแคช ... โอเค ? เค้าก็ยิ้ม โอเค

ทำไมพี่ใจดีแบบนี้ครับ !

จัดไป 1 แผ่น 1200 เยน จะได้ตั๋วเชกิมาสองใบเแบบนี้

 

 

ระหว่างรอตังค์ทอน

สตาฟหญิงก็ชวนคุยเป็นภาษาอังกฤษอีก ... งานเข้า !

อยู่ที่ญี่ปุ่นหรอ ? ผมตอบว่า เปล่าครับ

อ่อ มาทำอะไรแล้วกลับวันไหนคะ ?

ผมดันไปตอบว่า มาเมื่อวานครับ ฟังไม่ดีละปากไวไปตอบผิดคำถาม 555

ยังดีเค้าแก้ให้ มาเมื่อวานจากไทย เพราะงานนี้เลยหรอ ?

ก็พยักหน้าไป 555 นางตาโต really ?

ผมชอบเพลงไดร์วิ่งแคชมากกก เคยดูตอนทิฟ

พูดจบเอารูปเชกิกับโคมะรินให้เค้าดู

เหมือนเป็นแฟนคลับจริง ๆ เนียนนนนน

 

พูดคุยกับสตาฟรับตังทอนเสร็จ ได้เวลาก้มหัวอาริงาโตะโกไซมัสขอบคุณ

หลังจากนั้น เราต้องเดินลงไปข้างล่างอีกชั้นนึง ก็จะเจอเวทีขนาดย่อม

พื้นที่ของคนดูค่อนข้างเล็ก เมื่อเทียบกับอะกิชิบุ

หันไปเจอป้ายสุขสันต์วันเกิดโคมะรินด้วย ต้องถ่ายรูปเก็บไว้หน่อย

( ด้านบนคือตรงที่สตาฟยืนขายของ )

 

เกือบลืม ...

ก่อนจะเดินเข้ามาตรงนี้ จะมีคนญี่ปุ่นคนนึงยืนดักอยู่ที่บันได

เค้ายิ้มให้ผม แล้วรัวภาษาญี่ปุ่นใส่

แน่นอนว่าฟังไม่ทัน 555 เลยบอกว่า ไม่ค่อยเข้าใจอะครับ ผมคนไทยครับ

พี่แกก็เลยพูดพร้อมทำท่าทางประกอบแทน ซึ่งแปลออกมาได้ว่า

"เอ็งเอาแท่งไฟไปนะ พอถึงเพลงไดร์วิ่งแคช จับมันตีเข่า แล้วชูขึ้นเลยนะ"

อ๋อ โอเค วาคาริมัสสสสึ อาริงาโตะ ผมยิ้มรับ

 

ผู้กล้าได้รับไอเทม แท่งไฟสีส้ม 1 ea พลุมินิ 1 ea

พร้อมตะลุยดันเจี้ยน !!

 

บรรยากาศก่อนไลฟ์ ทุกคนยืนอย่างหลวม ๆ เหมือนเผื่อที่ไว้เต้น

โอตะแต่ละคนดูเป็นกันเองดีนะ เพียงแต่ผมทำตัวเซเลป ไม่คุยกับใคร หยิ่ง 555

ผมเดินเข้าที่ว่าง ไปยืนอยู่โซนตรงกลาง จากจุดนี้ค่อนข้างมองเห็นเวทีชัดเจน

... และไม่ได้นึกถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นบริเวณนี้หลังจากนั้นเลย ...

 

ทันใดนั้น

สไลด์ก็ฉายภาพขึ้นมา พร้อมพี่ชายชุดเบสบอล ออกมาเป่านกหวีดนำเชียร์

บอกตรง ๆ โคตรชอบ !!

ตะโกนตาม ปรบมือตาม ประดุจตัวเองอยู่ในสแตนท์เชียร์โคชิเอ็ง !!

รู้สึกถึงการเข้าถึงวัฒนธรรมที่แตกต่างอะไรประมาณนั้นเลย

ไม่ได้ล้อเล่น ถึงขั้นหลับตายืนฟินครับ

( ถือว่าเป็นเซอร์ไพรส์สำหรับผมจริง ๆ เพราะที่ทิฟไม่มีแบบนี้ )

 

หลังจากนั้น ผ้าขาวที่ฉายสไลด์ก็เลื่อนออกไป

แล้วเพลย์บอลก็วิ่งออกมาแทนที่บนเวที

ผมจำลิสท์เพลงไม่ได้หรอกนะ

รู้แค่ว่าเพลงเพลย์บอลสนุกมาก ๆ เต้นกระจายครับ

 

เริ่มเต้นไปได้แค่เพลงสองเพลง โคมะ